Złamania kości

Złamania kości klasyfikuje się na wiele sposobów, uwzględniając ich charakter, lokalizację oraz mechanizm powstania. Wyróżnia się złamania zamknięte, gdzie skóra pozostaje nienaruszona, oraz złamania otwarte, w których dochodzi do przerwania ciągłości skóry i kontaktu odłamów kostnych ze środowiskiem zewnętrznym, co zwiększa ryzyko infekcji. Możemy także mówić o złamaniach prostych, spiralnych, skośnych, poprzecznych czy wieloodłamowych. Diagnoza złamania opiera się przede wszystkim na badaniu fizykalnym, ocenie objawów klinicznych oraz badaniach obrazowych. Najczęściej wykonuje się zdjęcia rentgenowskie (RTG), które pozwalają na precyzyjne określenie typu i lokalizacji złamania. W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy podejrzeniu uszkodzeń tkanek miękkich lub skomplikowanych złamań, lekarz może zlecić tomografię komputerową (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI). Proces gojenia złamania jest złożony i przebiega w kilku fazach. Początkowo tworzy się krwiak, który następnie zostaje zastąpiony przez tkankę ziarninową. Stopniowo powstaje miękka kostnina, która z czasem twardnieje i przekształca się w dojrzałą kość. Czas potrzebny na pełen zrost zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, ogólny stan zdrowia, rodzaj złamania oraz właściwe unieruchomienie.