Przerost migdałków

Migdałki to skupiska tkanki limfatycznej, stanowiące pierwszą linię obrony immunologicznej organizmu przed patogenami wnikającymi przez nos i usta. Wyróżniamy migdałek gardłowy (tzw. trzeci migdał, umiejscowiony w nosogardzieli) oraz parzyste migdałki podniebienne. Ich przerost oznacza patologiczne powiększenie. Głównymi przyczynami przerostu migdałków są nawracające infekcje wirusowe i bakteryjne, które stymulują tkankę limfatyczną do rozrostu. Istotną rolę odgrywają również alergie, przewlekłe stany zapalne oraz predyspozycje genetyczne. Czasem przerost jest naturalną reakcją na intensywny kontakt z patogenami w okresie przedszkolnym. Przerost migdałka gardłowego (adenoidy) manifestuje się głównie utrudnionym oddychaniem przez nos, co prowadzi do chrapania, oddychania przez usta i bezdechów sennych. Może powodować niedosłuch (z powodu ucisku na ujścia trąbek słuchowych), nawracające zapalenia ucha środkowego i zatok, a także wady zgryzu i zaburzenia mowy. Powiększone migdałki podniebienne często objawiają się nawracającymi anginami, trudnościami w połykaniu, uczuciem "guli" w gardle oraz przewlekłym bólem gardła. Mogą również prowadzić do chrapania i bezdechów sennych, a także nieprzyjemnego zapachu z ust. Ich przewlekły stan zapalny może być źródłem infekcji dla całego organizmu. Diagnostyka przerostu migdałków opiera się na badaniu laryngologicznym, często z użyciem endoskopu, oraz ocenie objawów klinicznych. W przypadku podejrzenia przerostu i występowania niepokojących symptomów, takich jak problemy z oddychaniem, słuchem czy snem, należy skonsultować się z lekarzem laryngologiem.