Drgawki

Drgawki są manifestacją nagłej, przejściowej dysfunkcji mózgu, wynikającej z nadmiernej i synchronicznej aktywności neuronów. Mogą objawiać się jako drżenia, sztywność mięśni, utrata napięcia mięśniowego, a nawet utrata przytomności. Klasyfikuje się je na różne typy, w zależności od obszaru mózgu, który jest zaangażowany – wyróżniamy drgawki uogólnione, które dotyczą obu półkul mózgu od początku, oraz drgawki ogniskowe (częściowe), które zaczynają się w określonym obszarze mózgu i mogą, ale nie muszą, rozprzestrzeniać się na inne części. Przyczyny drgawek są bardzo zróżnicowane. Mogą być objawem padaczki – przewlekłej choroby neurologicznej charakteryzującej się nawracającymi, niesprowokowanymi napadami drgawkowymi. Jednak drgawki mogą również występować u osób bez padaczki, będąc skutkiem innych stanów, takich jak wysoka gorączka (drgawki gorączkowe u dzieci), urazy głowy, udar mózgu, infekcje (np. zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu), guzy mózgu, zaburzenia metaboliczne (np. hipoglikemia, hiponatremia), zatrucia (np. alkoholem, narkotykami) czy odstawienie niektórych leków. Ważne jest rozróżnienie pomiędzy pojedynczym incydentem drgawkowym a padaczką. Jednorazowy napad drgawkowy, zwłaszcza sprowokowany (np. przez gorączkę, niedobór snu, stres), nie zawsze oznacza padaczkę. Diagnoza padaczki wymaga wystąpienia co najmniej dwóch niesprowokowanych napadów drgawkowych lub jednego niesprowokowanego napadu z wysokim ryzykiem kolejnych, potwierdzonym badaniami. Proces diagnostyczny obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, badanie neurologiczne, elektroencefalografię (EEG) oraz często neuroobrazowanie, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) mózgu. Postępowanie w przypadku drgawek zależy od ich przyczyny. W przypadku ostrego napadu, najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa osobie doznającej drgawek – usunięcie ostrych przedmiotów z otoczenia, ułożenie osoby na boku w celu zapobieżenia zakrztuszeniu. Po ustaniu napadu kluczowe jest monitorowanie stanu pacjenta i bezzwłoczne wezwanie pomocy medycznej, szczególnie gdy napad jest długotrwały, występuje po raz pierwszy, lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy. Długofalowe leczenie często obejmuje farmakoterapię lekami przeciwpadaczkowymi, modyfikację stylu życia oraz unikanie czynników wyzwalających.