Szumy uszne

Szumy uszne mogą być jednostronne lub obustronne, stałe lub pojawiające się okresowo. Często są bardziej zauważalne w cichym otoczeniu lub przed zaśnięciem, gdy brak jest innych bodźców dźwiękowych. Ich intensywność i charakter mogą zmieniać się w czasie, co utrudnia diagnostykę i leczenie. Wyróżnia się dwa główne typy szumów usznych: subiektywne i obiektywne. Szumy subiektywne, stanowiące zdecydowaną większość przypadków, słyszane są tylko przez pacjenta i zazwyczaj wynikają z problemów w uchu wewnętrznym, nerwie słuchowym lub ośrodkowym układzie nerwowym. Szumy obiektywne są rzadkością i mogą być słyszalne również przez lekarza za pomocą stetoskopu, często mając związek z zaburzeniami naczyniowymi lub mięśniowymi. Przyczyny szumów usznych są różnorodne. Mogą to być: utrata słuchu związana z wiekiem (presbyacusis), uszkodzenie ucha wewnętrznego przez hałas, nagromadzenie woskowiny, otoskleroza, choroba Meniere'a, urazy głowy i szyi, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, niedoczynność tarczycy, a także skutki uboczne niektórych leków (np. aspiryna, niektóre antybiotyki, leki moczopędne). Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad lekarski, badanie otoskopowe, audiometrię tonalną, a w niektórych przypadkach również badania obrazowe (MRI głowy) czy badania naczyniowe. Celem jest wykluczenie poważnych przyczyn i zidentyfikowanie czynników wyzwalających lub nasilających szumy. Leczenie szumów usznych jest często wyzwaniem i skupia się na zarządzaniu objawami oraz leczeniu podstawowej przyczyny. Może obejmować terapię dźwiękową (maskery, aparaty słuchowe z funkcją generowania szumu), terapię poznawczo-behawioralną (CBT), farmakoterapię (jeśli jest wskazana, np. w przypadku depresji czy lęku), a także zmiany w stylu życia, takie jak unikanie hałasu, redukcja stresu i zdrowa dieta.